|
Het is elk jaar hetzelfde.
Na de koffie sjokken de mannen naar de
aanhangwagen, brengen met z’n vieren het boompje
naar de plek alsof het een knoepert van een boom
is.
Op de plek is steevast gehouwehoer over de beste
plek vur de boom is en niet onbelangrijk wie de
schup wil gebruke! De jongste zien opvallend
vaak de klos!
Eenmaal het gat gegraven
mag de Zilverenkersdrager de boom voor de
fotograven efkes vasthouwe. En dan kum er wèr
een Sprauwejagersritueel. Het gat wordt
dichtgegooid en wie nog steeds niks gedaon het,
en dat zien d’r héél wat, trèje met hun klompen
de grond vast tegen de kluut.
De boompalen zijn gezet.
Vaak kum de grap waar de waterpas is. (de meeste
bomen staan scheef!) De banden worden met veul
geharrewar vasgespiekerd, want ze hebben vaak te
weinig spiekers meegenomen, en dan….. kum de
plantegieter um de boom waoter te geven. Het is
bijna symbolisch, want de gieter is nog niet
leeg of de mannen zitten aan de borrel om de
boom langdurig aan te gieten. |
En dan hoor je verhalen
over dat vergaderingen nog steeds worden
afgesloten met gebraden verse worst. En dan hoor
je dat nog nooit iemand zich spontaan heeft
aangemeld om lid te mogen worden van het
Sprauwejagers Gilde. Want in Gendt weet je, je
wordt gevráágd, net als een minister in het
kabinet!
En voordat iemand wordt
gevraagd hebben de mannen 2, 3, 4 of meer
vergaderingen nodig om een unaniem besluit te
nemen en de fles leeg te maken. Alle
vergaderingen worden, zoals vanaf de oprichting
in 1973, keurig met pen en papier genotuleerd.
En zo lang de Sprauwejagers
vergaderingen over mooie tradities van ons durp
gaan en eindigen met verse worst zal Groeten uit
Gendt het Sprauwejagers Gilde blijven volgen.
Folklore kan nooit vervelen!
Vanaf een afstand bekeken stelt het
kersenboomplanten niks voor. De media hebben nog
nooit de nieuwswaarde er van ingezien. Ook dit
artikel stelt eigenlijk niks voor, het is een
jaarlijks terugkerend geleuter over een heerlijk
tafereel in een durps notendop |
